Connect with us

Technologia

Własny mini PC: dlaczego składanie małego komputera jest trudne

Własny mini PC: dlaczego składanie małego komputera jest trudne

Składanie komputera samodzielnie daje sporo satysfakcji, ale w małej obudowie zadanie robi się wyraźnie trudniejsze niż w klasycznej wieży. Mniej miejsca oznacza mniejszą swobodę przy wyborze podzpodzespołów, kłopoty z chłodzeniem i konieczność trzymania się ściśle określonej kolejności montażu.

Obudowa: mała nie zawsze znaczy tania

Mini PC budowane we własnym zakresie to zazwyczaj konstrukcje w obudowach Mini-ITX lub microATX. Można by sądzić, że skoro są małe, to kosztują znacznie mniej niż większe odpowiedniki. Często rzeczywiście tak jest, ale obudów Mini-ITX jest bardzo wiele rodzajów, a część z nich oferuje dodatkowe udogodnienia, które potrafią szybko podbić końcowy rachunek.

Gotowe małe komputery, takie jak Mac mini czy niektóre modele ASUS NUC, opierają się na układzie SoC, czyli rozwiązaniu łączącym procesor z układem graficznym, a czasem także z pamięcią RAM wlutowaną w płytę główną. W domowym składaniu tego się nie powtórzy, ale niektóre gotowe obudowy pozwalają się do takiego efektu zbliżyć.

Pocieszające jest to, że wiele małych obudów jest zaskakująco przestronnych. Ograniczają je wymiary i kompatybilność, jednak da się to łatwo sprawdzić w oficjalnej specyfikacji albo w serwisie PCPartPicker, który pozwala ocenić, czy dany podzespół zmieści się w wybranej obudowie.

Podzespoły: trzeba planować z wyprzedzeniem

Nietypowe kształty obudów sprawiają, że w środku można zmieścić sporo ciekawego sprzętu, ale trzeba działać oszczędnie i z góry wiedzieć, co się kupuje. Obudowa Mini-ITX przyjmie zwykle wyłącznie płytę Mini-ITX, a obudowa microATX – zarówno płytę Mini-ITX, jak i microATX, bo jest przeciętnie nieco większa.

Problemem staje się też przepływ powietrza. Gdy wszystkie elementy są już upchnięte w środku, wolnej przestrzeni zostaje niewiele. Dotyczy to zwłaszcza konfiguracji z osobną kartą graficzną, w odróżnieniu od APU, czyli układu łączącego procesor i grafikę.

Ceny komponentów w formacie SFF (small form factor) bywają dość wysokie. Zasilacze, płyty główne, chłodzenia procesora i karty graficzne w wersji SFF mogą znacząco podnieść koszt całego zestawu. Przez to wielu osobom bardziej opłacalna wyda się klasyczna konfiguracja ATX.

Sam montaż bywa największym wyzwaniem

Znalezienie nietypowych części wcale nie jest najtrudniejsze. Fizyczne złożenie komputera w małej obudowie okazuje się znacznie bardziej wymagające niż w standardowym ATX. Jest mniej miejsca, a przy instalacji trzeba zachować większą ostrożność.

W dużej obudowie ATX podzespoły można w większości montować w dowolnej kolejności. W mini PC trzeba trzymać się konkretnej sekwencji, bo rozmiary części i wolne odstępy decydują o tym, co da się jeszcze włożyć.

Co to oznacza dla polskiego czytelnika

W praktyce, zanim cokolwiek kupimy, warto rozpisać cały zestaw i sprawdzić zgodność wymiarów: długość karty graficznej, wysokość chłodzenia i typ zasilacza. Małe komponenty SFF bywają trudniej dostępne w sklepach niż standardowe części, więc przed zakupem dobrze porównać ceny i dostępność w kilku miejscach, także w sklepach z wysyłką z innych krajów UE.

  • wybierz obudowę dopiero po ustaleniu, jakiej karty graficznej potrzebujesz,
  • sprawdź zgodność części w specyfikacji lub w narzędziu typu PCPartPicker,
  • zaplanuj kolejność montażu, zanim zaczniesz wkładać podzespoły,
  • policz koszt całości i porównaj go z wersją ATX.

Jeśli zależy nam głównie na niskiej cenie i łatwym montażu, klasyczna wieża nadal może być rozsądniejszym wyborem. Mini PC wybierają ci, dla których ważniejszy jest kompaktowy rozmiar niż wygoda składania.

Źródło: Engadget – „Building your own mini PC is harder than you would think”

InstaVanLife – kanał o podróżach kamperem na YouTube

Czytaj dalej

Technologia

Nvidia bez Jensena Huanga: skandal nie wygasa, rynek AI czeka

Nvidia bez Jensena Huanga: skandal nie wygasa, rynek AI czeka

Po rezygnacji Jensena Huanga Nvidia po raz pierwszy od 33 lat działa bez dotychczasowego szefa. Akcje spadły o 14 proc., a kolejne doniesienia o skandalu, od romansów po możliwe dostawy chipów do Chin, wciąż się pojawiają.

Co się stało w Nvidii

Huang był współzałożycielem, prezesem i dyrektorem generalnym firmy, której układy stanowią fundament rozwoju zaawansowanej AI w USA. Popyt na nie stale wyprzedza podaż. Nvidia ma też portfel inwestycji w obiecujące firmy z branży AI wart blisko 100 mld dol., a Huang uchodził za jednego z najbardziej wpływowych doradców prezydenta Donalda Trumpa w sprawach technologii. W zeszłą środę przestał być szefem firmy.

Po ogłoszeniu rezygnacji pojawiły się nowe informacje. Według Reutersa miał to być trzeci romans Huanga, tym razem z kolejną, niewymienioną z nazwiska pracownicą. Huang miał też wprowadzać w błąd kierownictwo Nvidii. Pojawiły się ponadto doniesienia o powiązaniu firmy z dostawą do Chin chipów wartych prawie 12 mld dol. Firmy Alice Huang, opisywanej jako domniemany chiński agent wywiadu, miały obiecywać zaawansowane układy chińskiej spółce DeepSeek. To na razie doniesienia, nie prawomocne ustalenia.

  • część pracowników miała zbierać podpisy pod petycją o powrót Huanga,
  • Huang ma tworzyć „war room” z sojusznikami, by przygotować powrót na stanowisko,
  • parlamentarzyści w USA zaczęli dochodzenia w sprawie domniemanego przemytu chipów,
  • zarząd Nvidii prowadzi własne postępowanie wyjaśniające.

Tymczasowo firmą kieruje dyrektor finansowa Colette Kress. We wtorek Nvidia ma podać wyniki kwartalne.

Czy branża AI się zachwieje?

Eksperci są podzieleni co do skali skutków. Stephen Straus, szef firmy doradczej KUNGFU.AI, uważa, że skutki odejścia Huanga ujawnią się dopiero po latach, bo siła Nvidii nie zależy od jednej osoby. Jak mówi: „Nic z tego nie zmienia się z powodu jednej osoby”. Porównuje sytuację do pęknięcia bańki dot-comów, które nie zatrzymało rozwoju internetu.

Lior Prosor z funduszu Deep33 zwraca uwagę na finansowanie. Huang zabiegał o pieniądze na rozbudowę infrastruktury AI. W sierpniu Nvidia zawarła porozumienia z sześcioma dużymi instytucjami finansowymi na około 500 mld dol. Analityk Morningstar Brian Colello ocenia, że przyszłe tego typu umowy mogą wyglądać inaczej bez najbardziej rozpoznawalnego szefa w branży.

Mniejsze firmy obserwują sytuację z dystansu. Michal Miernowski, współzałożyciel Amperos Health, nie spodziewa się bezpośrednich skutków dla swojej spółki. Przyznaje jednak, że ochłodzenie całego rynku AI mogłoby zahamować także jego biznes. Badacz bezpieczeństwa AI Marius Hobbhahn z Apollo Research obawia się z kolei, że presja na przychody zachęci firmy do oszczędzania na zabezpieczeniach.

Presja polityczna w USA

Sprawa trafia na podatny grunt. Część nowych parlamentarzystów już wcześniej planowała wzywać szefów firm technologicznych na przesłuchania pod przysięgą, a krytyka centrów danych była ważnym wątkiem kampanii Demokratów. Sacha Haworth z The Tech Oversight Project chce, by Kongres zbadał praktyki antykonkurencyjne Nvidii, wiedzę firmy o przemycie chipów do Chin oraz to, co firma otrzymała w zamian za darowizny na rzecz kampanii Trumpa. Prawnik Evan Gotlob, były prokurator, uważa, że w sprawie możliwych wycieków do Chin „jest na pewno więcej”, a postępowanie zarządu będzie trwać mimo odejścia Huanga.

Co to oznacza dla czytelnika w Polsce

Źródła nie wspominają o skutkach dla Polski ani Unii Europejskiej, więc wpływ będzie raczej pośredni. Układy Nvidii napędzają wiele usług AI używanych na całym świecie. Wyraźne ochłodzenie inwestycji w tę branżę mogłoby z czasem spowolnić rozwój takich usług lub zmienić ich ofertę. To jednak scenariusz, a nie pewnik. Osoby inwestujące w fundusze technologiczne powinny liczyć się z większymi wahaniami wokół wtorkowych wyników. Ważne będzie też, czy śledztwa w USA dotyczące chipów i Chin wpłyną na zasady eksportu zaawansowanych układów, bo te dotyczą całego rynku.

Źródło: The Verge – „The Nvidia scandal isn’t slowing down”

InstaVanLife – kanał o podróżach kamperem na YouTube

Czytaj dalej

Technologia

Nowy model dokładniej przewiduje zużycie energii w domach

Nowy model dokładniej przewiduje zużycie energii w domach

Badacze z Kanady opracowali metodę, która znacząco poprawia prognozy rocznego zużycia prądu w pojedynczych domach. W teście na stu domach jednorodzinnych w Montrealu średni błąd spadł z ponad 80 proc. do nieco ponad 4 proc. Takie narzędzie może ułatwić miastom planowanie termomodernizacji.

Dlaczego dotychczasowe modele zawodzą

Przewidywanie, ile energii zużywa konkretny dom, jest dla naukowców i planistów miejskich wciąż trudnym zadaniem. Popularne modele dzielą budynki na szerokie kategorie, na przykład według wieku, i pomijają różnice w wielkości, konstrukcji czy faktycznej efektywności energetycznej. Przez to wyniki dla pojedynczych budynków bywają mocno przekłamane, choć dla całych dzielnic mogą wyglądać sensownie.

Nową metodę, nazwaną Three-Layer Filtering (filtrowanie trójwarstwowe), opracowali badacze z Uniwersytetu Concordia we współpracy z kolegami z Uniwersytetu McGilla, Natural Resources Canada oraz National Research Council Canada. Opisali ją w czasopiśmie „Energy & Buildings”.

Jak działa trójstopniowe filtrowanie

Metoda krok po kroku doprecyzowuje sposób, w jaki budynki są odwzorowywane w modelach energetycznych całych miast:

  • Krok pierwszy: analiza zawęża się do porównywalnych budynków, żeby nie zestawiać ze sobą zasadniczo różnych typów domów.
  • Krok drugi: domy są grupowane według kilku cech: roku budowy, powierzchni, liczby kondygnacji, kubatury i szacowanej charakterystyki energetycznej. Powstaje siedem klastrów, a każdy z nich to osobny archetyp budynku.
  • Krok trzeci: model jest dopasowywany do pojedynczych domów na podstawie ich archetypu. Uczenie maszynowe wskazuje cechy, które najmocniej wpływają na zużycie energii, a uproszczona wersja modelu uczy się na szczegółowych symulacjach i szybko szacuje wyniki dla różnych parametrów.

Po samym pogrupowaniu średni błąd wynosił 23,3 proc. Po indywidualnej kalibracji aż 83 proc. domów miało prognozę mieszczącą się w granicy 5 proc. od zmierzonego rocznego zużycia prądu. W teście na jednym reprezentatywnym domu uproszczony model działał prawie 22 razy szybciej niż klasyczne symulacje, dając porównywalne wyniki.

Co to oznacza w praktyce

Dzięki temu nie trzeba budować i uruchamiać osobnego, kosztownego obliczeniowo modelu dla każdego budynku. Miasta mogłyby szacować zużycie energii na poziomie pojedynczych domów w dużych zasobach mieszkaniowych, zamiast ograniczać się do małych próbek lub średnich dla dzielnic. Autorzy widzą w tym pomoc w wyłanianiu domów o wysokim zużyciu i ustalaniu priorytetów remontów.

„Z naszym modelem planiści miejscy mogą szybko i dokładnie przeanalizować konkretne obszary i ustalić, który scenariusz modernizacji będzie najbardziej odpowiedni” – mówi główny autor badania, Wei Zhou, doktorant w Centre for Zero Energy Building Studies na Concordii.

Czy ma to znaczenie w Polsce

Badanie dotyczy kanadyjskich domów z elektrycznym ogrzewaniem oporowym, więc wyników nie można wprost przenieść na polskie warunki, gdzie dominują inne źródła ciepła, jak sieci ciepłownicze, kotły gazowe czy pompy ciepła. Sam pomysł, by zamiast ogólnych kategorii wiekowych grupować budynki według kilku cech i dopiero potem kalibrować model, jest jednak uniwersalny. Autorzy podkreślają, że podejście da się zastosować także w innych miastach, typach zabudowy, systemach grzewczych i klimatach.

Dla polskich gmin, które w ramach unijnych wymogów dotyczących poprawy efektywności energetycznej budynków planują programy modernizacji, takie narzędzia mogą być w przyszłości przydatne do wskazywania, które domy warto objąć wsparciem w pierwszej kolejności. Na razie to jednak dopiero dowód koncepcji, a nie gotowe rozwiązanie dla urzędów.

Źródło: Tech Xplore – „A new modeling approach could make it easier to predict home energy use”

InstaVanLife – kanał o podróżach kamperem na YouTube

Czytaj dalej

Technologia

Jakie baterie potrzebne są samolotom słonecznym w stratosferze

Jakie baterie potrzebne są samolotom słonecznym w stratosferze

Bezzałogowe samoloty zasilane energią słoneczną mają latać w stratosferze tygodniami, a nawet miesiącami. Zespół z Harvardu wraz z partnerami z przemysłu i Uniwersytetu Michigan wskazał, jakiej gęstości energii powinny być baterie, by to było możliwe.

Dlaczego bateria jest największą przeszkodą

Samoloty o stałym skrzydle, projektowane do długotrwałych lotów, krążą w stratosferze, czyli mniej więcej dwa razy wyżej niż samoloty pasażerskie (około 9100 m). Tam są ponad większością chmur i zjawisk pogodowych. W dzień muszą zbierać nadmiar energii słonecznej i ładować akumulatory, a w nocy zasilać się wyłącznie z nich.

Problem opisuje Craig Mascarenhas, który kierował badaniem: „to kołowa zależność matematyczna – potrzeba więcej energii, więc baterie robią się cięższe, a wtedy trzeba więcej mocy, by utrzymać maszynę w powietrzu”. Cięższy akumulator wymaga większej siły nośnej, a ta pochłania kolejną porcję energii.

Cel: 500 Wh/kg i nacisk na energię, nie moc

Autorzy artykułu, opublikowanego w czasopiśmie ACS Energy Letters (praca trafiła na okładkę), uznali za ważny próg 500 watogodzin na kilogram. Ich zdaniem przy takiej gęstości energii ciągły lot staje się realny w wielu rejonach świata, gdzie pozwalają na to warunki atmosferyczne.

Dla porównania: współczesne akumulatory do samochodów elektrycznych mają około 250 Wh/kg, a ogniwa eksperymentalne lub specjalistyczne osiągają już około 400 Wh/kg. Są jeszcze bardzo drogie, ale według badacza szybko tanieją.

Ważny wniosek dotyczy też priorytetów. Takie samoloty zużywają niewiele mocy, za to potrzebują dużo energii, by utrzymać się w powietrzu przez długi czas. Producenci ogniw powinni więc stawiać na gęstość energii, zamiast – jak zwykle w inżynierii – równolegle optymalizować energię i moc.

Do czego mogłyby posłużyć

  • Obserwacje klimatu i chemii atmosfery – szczegółowe dane, które dziś trudno i drogo zdobyć.
  • Śledzenie huraganów.
  • Monitorowanie i prognozowanie pożarów lasów.

Obecnie podobne zadania wykonuje m.in. samolot NASA ER-2 z pilotem na pokładzie. Lata jednak tylko sześć do ośmiu godzin, a godzina lotu kosztuje dziesiątki tysięcy dolarów. Bezzałogowy samolot słoneczny mógłby pozostawać w powietrzu miesiącami, wymagałby mniej personelu i pozwalałby wielokrotnie obserwować to samo miejsce. Prace prowadzi m.in. konsorcjum SACOS (Stratospheric Airborne Climate Observing System), a dane mają wspierać modele głębokiego uczenia i transferu promieniowania do mapowania pożarów.

Co to oznacza dla Polski i Europy

To na razie badania wskazujące kierunek, a nie gotowy produkt. Polski czytelnik nie zobaczy takich maszyn w najbliższym czasie, ale ich zastosowania są istotne także dla Europy. Pożary lasów coraz częściej dotykają kraje UE, a ciągły monitoring z dużej wysokości mógłby uzupełniać dane satelitarne. Nie wiadomo jednak z artykułu, czy i kiedy podobne systemy będą wykorzystywane w Europie.

Warto też zauważyć, że postęp w akumulatorach o wysokiej gęstości energii, napędzany głównie przez motoryzację, może przy okazji przyspieszyć rozwój lotnictwa elektrycznego i bezzałogowego. Zanim to nastąpi, ogniwa o parametrach zbliżonych do 500 Wh/kg będą musiały stać się znacznie tańsze.

Źródło: Tech Xplore – „Researchers establish performance targets for next-generation solar aircraft batteries”

InstaVanLife – kanał o podróżach kamperem na YouTube

Czytaj dalej

Szkatułka Wskazówek

Szkatułka Wskazówek – wiedza na co dzień: dom, kominy i taras oraz zdrowie i pakiety medyczne. Piszemy prosto, żeby łatwo było z tego skorzystać.

InstaVanLife – kanał o podróżach kamperem na YouTube

Najnowsze wpisy

Ciekawe

Trending

https://medyczne-pakiety.com/dlaczego-wybralem-najlepszy-internet-swiatlowodowy/ https://brittany-crepesandgalettes.com/internet-mobilny-bez-limitu-ktora-oferta-wygrywa/ zhongchenzi.com Caribeya Sauny Balie